Wieżowiec (drapacz chmur) to bardzo wysoki, wielokondygnacyjny budynek zdolny (w przeciwieństwie do innych konstrukcji, takich jak wieże i maszty) tworzyć warunki do życia i zamieszkania. Wprawdzie nie istnieją żadne ogólne oficjalne regulacje, ale oprócz wysokości, również inne kryteria, takie jak kształt, wygląd, lokalizacja i obecność innych budynków, mogą wpłynąć na sklasyfikowanie budynku jako wieżowca. W Stanach Zjednoczonych istnieje niepisana reguła, według której za wieżowiec uznawany jest budynek o wysokości przekraczającej 150 m. W innych rejonach świata niższy budynek również może zostać uznany za drapacz chmur, zwłaszcza jeśli dominuje nad otoczeniem. W takim przypadku nazwanie budynku wieżowcem zwykle (ale nie zawsze) oznacza wyraz dumy i zachwytu. Wieżowce przekraczające 300 m (1000 stóp) są czasami określane mianem superwysokich. Wieżowca nie powinno mylić się z nieco ogólniej sformułowanym terminem wysokościowiec. Według definicji Emporis Data Committee, wysokościowiec to budynek mający przynajmniej 35 m (115 stóp) wysokości, podzielony regularnie na piętra. Wszystkie wieżowce są wysokościowcami, lecz tylko najwyższe wysokościowce są wieżowcami. Za miejsce narodzin drapaczy chmur powszechnie uznaje się Chicago.
drapacze chmur w Chicago
Pierwszy „drapacz chmur" był budynkiem dziesięciokondygnacyjnym i dziś trudno byłoby go zauważyć wśród nowoczesnej zabudowy centrum dużego miasta. Współczesne wysokościowce mają ponad 100 pięter i wznoszą się powyżej 400 metrów.
Już wieki temu ludzie potrafili wznosić wyniosłe, olbrzymie wieże gotyckich katedr, lecz wysokościowce mieszkalne pojawiły się dopiero w końcu XIX stulecia. Potrzeba wznoszenia wysokich budynków pojawiła się już wcześniej w zatłoczonych centrach miast potrzebowano więcej mieszkań lecz by powstały wysokościowce, należało rozwiązać dwa problemy. Pierwszym był rozwój bezpiecznych konstrukcji wysokich budynków, drugim sposób dostawania się na wyższe piętra inaczej niż po schodach.